همثانیه-------------------------همثانیه
 
از خدا می خواهم اینجا سرای نشاط و امید باشد خوش آمدی
در باره سکوت:

1. این‌که آدم‌ها دربارۀ چه موضوعاتی حرف می‌زنند، در درجۀ اول اهمیت قرار ندارد. این‌که دربارۀ چه موضوعاتی حرف نمی‌زنند، گاهی مهم‌تر است. سکوت دربارۀ برخی مسائل، بخش مهمی از مواضع انسان‌ها را گزارش می‌کند. مثلا سخنگویان و نویسندگانی وجود دارند که سخن مهم یا دفاع جانانه‌ای از حقوق بشر در کارنامۀ چندهزار صفحه‌ای آنان وجود ندارد؛ اما تا بخواهی دربارۀ مسائل مختلف حرف زده‌اند. این سکوت، خالی از نشانه و معنا نیست. حداقل می‌شود فهمید که صاحب آن کارنامه‌های کذایی، مسئله‌ای به نام حقوق بشر ندارند و از آن حرفی به میان نمی‌آورند مگر به انگیزه‌های غیر حقوق بشری.
2. سکوت، همچنان که دست عده‌ای را رو می‌کند، جمال چهرۀ برخی را نیز آشکار می‌کند. مثلا اگر سکوت‌ از سوی خدا یا کتاب‌های مقدس باشد، نوعی دستگاه معرفت‌ساز هم محسوب می‌شود. زیرا ما می‌توانیم بر پایۀ آن دریابیم که فلان باور یا آموزۀ دینی، چقدر اصالت دارد. این‌که قرآن دربارۀ برخی موضوعات که الان برای عده‌ای در درجۀ نخست اهمیت قرار دارد، مطلقا چیزی نگفته و سکوت محض کرده است، خالی از نکته نیست. البته آنان برای اینکه از تنگ‌وتا نیفتند بالاخره به زور و ضرب تفسیر و تأویل یک چیزهایی از این کتاب مظلوم بیرون می‌کشند؛ ولی به هر حال، آموزه‌های برآمده از این روش، ارزش قرآنی ندارد. گمان می‌کنم گاهی باید در ناگفته‌های قرآن و دیگران و چرایی این ناگفتگی، بیش از گفته‌های آنان اندیشید.
گوش ما ناگفته را بهتر شنفت
آفرین بر آن که او ناگفته گفت

استاد رضا بابایی

http://rezababaei.blogfa.com


نوشته شده در تاريخ شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٠ توسط علی پورطالبی
تمامی حقوق مطالب برای همثانیه-------------------------همثانیه محفوظ می باشد